زندگی بوی خوش نسترن است 
بوی یاسی است که گل کرده به دیوار 
نگاهِ من و تو .. 
زندگی خاطره است .. 
زندگی خنده یک شاپرک است 
بر گل نار 
زندگی رقص دل انگیر خطوط لب توست 
زندگی شیرین است ... 

تو که رفتی، دلم از داغ فراق تو شکست

به تن خسته من گرد غم و غصه نشست

 

آ تشی در من سودا زده افروخت غمت

از همان شب که غم آ مد در شادی را بست
ّ
خواستم با تو من از عشق بگیرم خبری

غمت آ مد دل بیچاره من رفت ز دست

همه ی شعر من از هجر تو دارد اثری 

کاش روزی تو بگیری خبر از شاعر مست

 

نقش تو حک شده بر لوح وجودم شب و روز

رگ جانم زغم و داغ تو از هم بگسست

همه ی عمر شدم چله نشین غم تو 

خاطرات دل خود، شسته ام از هر چه که هست!

ديـگر بـه هـــواے ِ نـــازَت ،

هـيـچ مـــردے

ســر بـه بــيـابـان نـمے گـــذارد !

ســاده اے لــيـلے جـــان !

ايــنـجــا مـجــنـون هـــا

بــا يـک کـليک

روزے هــزار بار عــاشـق مــے شـــونــــد !

 

خوش به حال باد

گونه هايت را لمس مي کند

و هيچ کس از او نمي پرسد که با تو چه نسبتي دارد!

کاش مرا باد مي آفريدند

تو را برگ درختي خلق مي کردند؛

عشق بازي برگ و باد را ديده اي؟!

در هم مي پيچند و عاشق تر مي شوند…

بــوي پــاييـز ميـــ ــدهد 


تابستانِ اينروزهــا ؛


گويـا كه شـــ ــ ــهريـــور عــــاشــق شده است!

دوستت دارم..چرایش پای تو،
ممکنش کردم،محالش پای تو

میگریزی از من و احساس من
دل شکستن هم ،گناهش پای تو

آمدی آتش زدی بر جان من
درد بی درمان گرفتن هم،دوایش پای تو

من اسیرم در میان آن دو چشم
قفل زندان را شکستن هم،سزایش پای تو

سوختم،آتش گرفتم زین سبب
آب بر آتش نهادن هم جزایش پای تو

پای رفتن هم ندارم من،از کوی دلت
پا نهادن بر دل مست و خرابم پای تو...

هــــــی رفــــیـــــــــــق! بغض هایم را مسخره نکن! به سه نقطه های آخر حرف هایم نخند! تمام زندگیم نقطه چین است! اینها تمام نوشته های تاریکی ذهن و دنیای من است… اینجا کلبه ی وحشت من است! چرخ و فلک خاطره هاست… سکوت چشمها و سرسره ی بغض هاست… در دنیای تاریک و سیاه من خبری از گل و درخت نیست! روشنی نیست…
سیاهی مطلق است…! دوست خوب من! 
سکوت کن و رد شو! چشمهایت را ببند تا تن لش زندگی مرده ام را نبینی! گوشهایت را بگیر تا صدای ناله ها و زجه زدن هایم را نشنوی! در دنیای من؛بی کسی دلتنگی و حسرت بیداد میکند…! اینجا من هستم و من و من! اینجا بجز من و بغضهایم چیز دیگری نیست! هیچی نگو… 
نخند… اشک نریز… ترحم نکن…
فقط رد شو…!

بارالها… 

از كوی تو بیرون نشود 

پای خیالم 

نكند فرق به حالم .... 

چه برانی، 

چه بخوانی…

 
چه به اوجم برسانی 

چه به خاكم بكشانی… 

نه من آنم كه برنجم 

نه تو آنی كه برانی.. 

نه من آنم كه ز فیض نگهت چشم بپوشم 

نه تو آنی كه گدا را ننوازی به نگاهی 

در اگر باز نگردد… 

نروم باز به جایی 

پشت دیوار نشینم چو گدا بر سر راهی 

كس به غیر از تو نخواهم 

چه بخواهی چه نخواهی 

باز كن در كه جز این 

خانه مرا نیست پناهی

بارالها… 

از كوی تو بیرون نشود 

پای خیالم 

نكند فرق به حالم .... 

چه برانی، 

چه بخوانی…

 
چه به اوجم برسانی 

چه به خاكم بكشانی… 

نه من آنم كه برنجم 

نه تو آنی كه برانی.. 

نه من آنم كه ز فیض نگهت چشم بپوشم 

نه تو آنی كه گدا را ننوازی به نگاهی 

در اگر باز نگردد… 

نروم باز به جایی 

پشت دیوار نشینم چو گدا بر سر راهی 

كس به غیر از تو نخواهم 

چه بخواهی چه نخواهی 

باز كن در كه جز این 

خانه مرا نیست پناهی